یک تحلیلگر مسائل بینالملل مینویسد: «واشنگتن باید بپذیرد یک توافق محدود اما قابل راستیآزمایی بر سر تنگه هرمز، خودش یک هدف واقعی و دستیافتنی است، نه این که آن را پلهای برای تسلیم کامل ایران بداند؛ تسلیمی که ایران زیر سایه تهدید به بمباران هرگز زیر بار آن نخواهد رفت.»
با انفجار بیسابقه تقاضا برای توان محاسباتی ناشی از گسترش هوش مصنوعی و ناتوانی زنجیره تامین جهانی در افزایش سریع عرضه، اقتصاد جهان نشانههای ورود به «شوک سیلیکون» را بروز میدهد؛ بحرانی نوظهور که میتواند پیامدهایی گسترده و ماندگار بر بازارها و زندگی روزمره داشته باشد.
