چین با ارائه الگویی از «مدل امنیتی چینی»، می‌کوشد خود را به‌عنوان شریکی معرفی کند که به‌جای تکیه بر ائتلاف‌های نظامی، به صلح و گفت‌وگو پایبند است؛ ائتلاف‌هایی که پکن آن‌ها را تهدیدی برای امنیت جهانی می‌داند.
آمریکا و اروپا در سه حوزه اصلی (کاهش ریسک اقتصادی، کنترل فناوری‌های پیشرفته و مقابله با نفوذ چین) به همگرایی قابل‌توجه رسیده‌اند اما شکاف‌های مهمی در زمینه حضور نظامی، کنترل صادرات، حکمرانی دیجیتال و سرمایه‌گذاری خروجی باقی مانده است.
این شراکت نه‌تنها موازنه قوا در آسیا را بازتعریف می‌کند، بلکه هند را به‌عنوان شریکی کلیدی در استراتژی «تقسیم بار امنیتی» آمریکا تثبیت می‌نماید و معماری امنیتی منطقه را به‌سوی یک نظم دوقطبی جدید سوق می‌دهد.
