ارمنستان
-
در ارمنستان چه خبر است؟ از حذف مخالفان تا بازآرایی ساختار امنیتی
تحولات شتابان سیاسی و امنیتی در ارمنستان، از بازداشت مخالفان تا اصلاح قانون اساسی و پیشبرد طرح «TRIPP»، نشاندهنده تلاش پاشینیان برای تغییر جهت راهبردی این کشور است.
-
تقلای اسرائیل برای نفوذ در ارمنستان را جدی بگیرید!
اسرائیل پس از شکست در دو جنگ اخیر از ایران در حال آزمودن همه مسیرهای نفوذ به همسایگان ایران برای محاصره و خرابکاری های امنیتی و اطلاعاتی و سپس نظامی علیه کشور است.
-
پشت پرده چرخش رژیم صهیونیستی در قبال کشتار ارامنه
تصمیم کابینه رژیم صهیونیستی برای بهرسمیتشناختن کشتار ارامنه، همزمان با تشدید تنش با ترکیه، بیش از آنکه اقدامی تاریخی باشد، حرکتی سیاسی علیه آنکارا ارزیابی میشود.
-
خفگی ژئوپلیتیک در شمال غرب ایران و ضرورت مقابله راهبردی با تنگه زنگزور
ایران در تنگه هرمز، با منطق «نفت در برابر امنیت» مذاکره نکرد، بلکه با منطق «امنیت جمعی در برابر بی ثباتی مطلق» به توافق رسید. این منطق باید در قفقاز جنوبی نیز حاکم باشد.
-
قفقاز در آستانه یک آزمون سرنوشتساز؛ انتخابات ارمنستان چه پیامدهایی دارد؟
انتخابات پارلمانی ۷ ژوئن ۲۰۲۶ (۱۷ خرداد) ارمنستان تنها یک رقابت داخلی برای تعیین ترکیب پارلمان این کشور نیست، بلکه به یکی از مهمترین میدان های رقابت ژئوپلیتیکی میان روسیه و غرب در منطقه قفقاز جنوبی تبدیل شده است؛ انتخاباتی که نتایج آن می تواند بر آینده روابط ایروان با مسکو، اتحادیه اروپا، آمریکا و همچنین روند صلح با جمهوری آذربایجان تاثیر مستقیم بگذارد.
-
سناریوهای پیش روی ایران و روسیه در برخورد با «مسیر ترامپ» چیست؟
فعال شدن ناگهانی واشنگتن در ارمنستان تصادفی نیست، بلکه محصول همزمانی سه تحول بزرگ است که پنجره فرصتی نادر را برای واشنگتن گشوده است. سناریوهای پیش روی ایران و روسیه در برخورد با «مسیر ترامپ» چیست؟
-
ارتقای توان جنگندههای سوخو-۳۰ با تجهیزات ایرانی
برای نخستین بار تسلیحات ایرانی بر روی یک نوع جنگنده روسی متعلق به دوران پس از جنگ سرد یکپارچهسازی شدهاند.
-
شکست طرح صلح ترامپ در قفقاز در سایه تحولات خاورمیانه
طرح صلح ترامپ در قفقاز، با وجود تبلیغات گسترده و امضای تشریفاتی در کاخ سفید، هنوز امضا نشده و با موانع و چالشهای بنیادینی مواجه است که شکست آن را اجتنابناپذیر میسازد.
-
دیپلماسی قفقازی واشنگتن در پرتو معادلات ایران
اهمیت فرامنطقهای باکو و ایروان برای آمریکا به صورت دوجانبه و در چارچوب قراردادهای مشخص توسط واشنگتن دنبال میشود که بخشی از آن به کاهش نفوذ تهران در قفقاز و اعمال فشار بر ایران منجر خواهد شد.
-
شباهت «مسیر ترامپ» در ارمنستان و کانال پاناما؛ ایران چه کار باید کند؟
تعمیق همکاری ایران با روسیه و چین برای حفظ توازن در منطقه قفقاز بسیار مهم است؛ «مسیر ترامپ» در واقع کاهش نفوذ هر سه کشور در قفقاز را هدف قرار داده است.
-
«مسیر ترامپ» در ارمنستان؛ تهدیدها علیه ایران و نگرانیهای روسیه
سخنرانی اخیر نخستوزیر ارمنستان نشان میدهد که هشدارهای تحلیلگران درباره خطرات احتمالی «مسیر ترامپ» برای ایران منطبق بر واقعیت بوده است.
-
نشست جدید سازمان کشورهای تُرک چه پیامدهایی برای منطقه دارد؟
آخرین نشست سران سازمان کشورهای تُرک که در «قبله» جمهوری آذربایجان و در نزدیکی مرزهای روسیه برگزار شد، رویدادی بود که میتوان آن را آغاز مرحله جدیدی در تحول این سازمان دانست.
-
ایران نمیخواهد تاوان توافقنامه صلح بین ارمنستان و آذربایجان را بدهد!
بازگشت روسیه به سیاست سنتی موازنه در قفقاز جنوبی پس از پایان جنگ روسیه علیه اوکراین یا به قدرت رسیدن احزاب سیاسیِ مخالف در انتخابات پارلمانی ارمنستان در ژوئن ۲۰۲۶ می تواند روند تغییر پارادایم منطقه ای در قفقاز جنوبی را معکوس کند.
-
صلح شکننده آذربایجان و ارمنستان در زنگزور
«فارن افرز» مدعی شد ایالات متحده مزیت دارد زیرا برخلاف روسیه و ایران، مدعی مستقیم در منطقه نیست و میتواند به پایان دادن به نقش تاریخی مسکو بهعنوان داور قفقاز کمک کند. با این حال، پایایی توافق تنها با دیپلماسی پیگیر و همکاری نزدیک واشنگتن با اروپا و ترکیه تضمین خواهد شد.
-
مناقشه بینالمللی کریدور «زنگزور»؛ سناریوها و خطرات احتمالی
مناقشه بینالمللی کریدور «زنگزور» که بازیگران متعدد منطقهای و بینالمللی را درگیر خود کرده است، در سایه تحولات پیچیده کنونی منطقه با ۳ سناریوی احتمالی مواجه است.
-
ایجاد چرخه وابستگی؛ بزرگترین خطر حضور آمریکا در ققفاز جنوبی
در شرایط تحولی نظام بینالملل، رویدادهایی بهوقوع میپیوندد که تابعی از تحولات است نه خود تحول. یکی از همین رویدادها، امضای قرارداد بین جمهوری آذربایجان و ارمنستان در کاخ سفید است تا دستاوری دیگر برای ترامپ تلقی شود.
-
جنگ نامرئی کریدورها؛ ایران میان سایه تهدید و بازآفرینی جایگاه راهبردی
در سطح ژئوپلیتیک، جنگ کریدورها را باید نه صرفاً رقابت بر سر مسیرهای ترانزیتی، بلکه تلاشی برای «مهندسی دوباره نقشه قدرت» تلقی کرد.