پکن میتواند با آزادکردن، نگهداشتن یا حتی اعلام افزایش ذخایر، بر انتظارات بازار اثر بگذارد؛ بااینحال، این ظرفیت الزاماً به معنای وجود برنامهای قطعی برای استفاده تهاجمی از ذخایر نیست.
اندیشکده «رند» نوشت، اسرائیل پیشتر دو بار از این استراتژی استفاده کرده است — با حمله به رآکتور اوسیراک عراق در سال ۱۹۸۱ و تأسیسات الکبار سوریه در ۲۰۰۷. هر دوی این حملات، دستکم تا آنجا که توانستند به اندازهای زمان بخرند که تحولات ژئوپلیتیکی دیگری مانع از هستهایشدن عراق و سوریه شوند، موفق بودند. اما برنامه هستهای ایران در زمان حملات، بسیار پیشرفتهتر بود، و از این رو، هیچ تضمینی وجود ندارد که حملات اسرائیل و آمریکا نتایجی مشابه داشته باشند. با این حال، در کمترین حالت، این جنگ احتمالاً زمان ارزشمندی برای اسرائیل و ایالات متحده خرید.
