به گزارش تحریریه، هریسون برگر، در تحلیلی برای پایگاه تحلیلی ریسپانسیبل استیت‌کرفت نوشت: با گذشت زمان، تلاش‌های ایالات متحده برای دست‌یابی به چهار هدف اصلی خود در جنگ با ایران (یعنی تغییر رژیم، نابودی موشک‌های بالستیک دوربرد، توقف غنی‌سازی هسته‌ای و قطع حمایت تهران از گروه‌های منطقه‌ای) به مجموعه‌ای از آزمون و خطاهای تکراری و شکست‌خورده تبدیل شده است.

طی چهار هفته گذشته، دولت آمریکا تلاش کرد از طریق عملیات فشارهای تشدیدشده موسوم به «طرد اقتصادی» (Operation Economic Outcast) و سخت‌تر کردن تحریم‌ها، پیروزی اقتصادی بر ایران را محقق سازد؛ تحریم‌هایی که دهه‌هاست اقتصاد ایران را تحت فشار گذاشته اما هرگز نتوانسته نزاع اصلی را حل‌وفصل کند. با ناموفق ماندن این تاکتیک، دولت ترامپ مجدداً به حملات نظامی سنتی روی آورد که آن‌ها نیز در دست‌یابی به اهداف تعیین‌شده ناکام ماندند.

دو سناریوی روی میز واشنگتن

آمریکا که با احتمال یک شکست خودساخته مواجه است، اکنون دو مسیر جدید را پیش روی خود می‌بیند:
۱. راهبرد «چمن‌زنی» (مقاومت و حملات دوره‌ای): گزینه اول رسمی‌سازی و تداوم حملات متناوب سنگین است؛ اتخاذ همان راهبردی که مسئولان آمریکایی آن را «چمن‌زنی» (Mowing the lawn) می‌نامند. این مدل، شبیه به حملات دوره‌ای و تناوبی اسرائیل در غزه پیش از جنگ همه‌جانبه اکتبر ۲۰۲۳ است. در همین راستا، پنتاگون استقرار نیروهای خود در خاورمیانه را تا سال ۲۰۲۷ تمدید کرده است.

۲. اعلام پیروزی و خروج: گزینه دوم که گزارش‌ها نشان می‌دهد ترامپ به آن تمایل بیشتری دارد، «اعلام پیروزی و ترک منطقه» است. چهره‌هایی نظیر جو کنت (مدیر سابق مرکز ملی ضدتروریسم که در احتجاج به جنگ ایران استعفا داد) حامی این دیدگاه هستند. آن‌ها معتقدند آمریکا باید با خارج کردن نیروها و ناوهای خود از منطقه، شراکت و معامله جدیدی را رقم بزند. این رویکرد حتی در میان محافل سنت‌گرای واشنگتن نیز طرفدارانی پیدا کرده است.

چرا خروج آمریکا تنگه هرمز را باز نخواهد کرد؟

هریسون برگر در این یادداشت تحلیل تاکید می‌کند که راهبرد خروج و اعلام پیروزی نیز توانایی بازگشایی تنگه هرمز و مهار تبعات سنگین اقتصادی آن بر جهان را ندارد.

بی‌اثری ابزار تحریم: جامعه‌شناسان و دانشمندان علوم سیاسی (از جمله دیوید سیگل) بارها نشان داده‌اند که تحریم‌های اقتصادی آمریکا قادر به تغییر رفتار سیاسی کشورهای هدف نیستند؛ به‌ویژه در شرایطی که کشور تحریم‌شده به این باور رسیده که تحریم‌ها حتی در صورت رفتار خوب لغو نخواهند شد. علاوه بر این، وجود جایگزین‌های اقتصادی مانند چین توان مقاومت را افزایش داده است.

شرط ایران برای رفع تحریم‌ها: لغو تحریم‌ها که از پیش‌شرط‌های ایران برای بازگشایی تنگه هرمز است، نیازمند مصوبه کنگره آمریکاست که عبور از آن بسیار دشوار خواهد بود.

گره‌خوردن امنیت کشتیرانی به مهار اسرائیل: علت اصلی ناکارآمدی خروج یک‌جانبه آمریکا این است که ایران آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز را به مهار رفتارهای اسرائیل متصل کرده است؛ امری که واشنگتن نشان داده تمایلی به انجام آن ندارد. در توافق ۱۷ ژوئن، آمریکا نتوانست عقب‌نشینی کامل اسرائیل از لبنان را تضمین کند و اقدامات بعدی سبب شد ایران شرایط آتش‌بس را به سایر جبهه‌ها (عراق، یمن و فلسطین) نیز تعمیم دهد.

بن‌بست به سبک اوکراین

بی‌اعتمادی بین‌المللی به توانایی ترامپ در دست‌یابی به توافق‌های پایدار، مسئله را پیچیده‌تر کرده است. نظرسنجی‌ها از دیپلمات‌های ۱۵ کشور، فرایند تصمیم‌گیری ترامپ را «واکنشی و بدون جهت‌گیری مشخص» توصیف می‌کنند. عدم تحقق وعده‌های وی در پایان دادن به جنگ اوکراین یا ایجاد صلح در غزه، نمونه‌های عینی این ناکامی است.

به گفته مدیر اجرایی شرکت بزرگ کشتیرانی «تورن» (Torn)، بحران خلیج فارس در حال تبدیل شدن به یک «بن‌بست به سبک جنگ اوکراین» است؛ وضعیتی فرسایشی که نه‌تنها چند روز یا چند هفته، بلکه ماه‌ها یا سال‌ها به طول خواهد انجامید و تصور بازگشت به شرایط ۱۰ سال پیش خواب و خیالی بیش نیست.

نتیجه مستقیم این وضعیت فرسایشی، جهش بی‌سابقه قیمت بنزین و گازوئیل برای مصرف‌کنندگان آمریکایی است. آمریکا برای جلوگیری از یک فاجعه اقتصادی ناچار است شروطی را بپذیرد که تا کنون تن به آن‌ها نداده است؛ فراری ساده با «اعلام پیروزی» این بحران را حل نخواهد کرد.

منبع: ایرنا

پایان/