به گزارش تحریریه، روزنامه وال استریت ژورنال نوشت، مسعود پزشکیان، رئیس‌جمهور ایران، این هفته در سازمان ملل به رهبران جهان گفت که ایران نه برنامه هسته‌ای خود را کنار می‌گذارد و نه سلاح هسته‌ای می‌سازد؛ این تکرار همان موضع همیشگی تهران است. اما در داخل کشور، بحث عمومی گسترده‌ای درباره اینکه آیا تهران باید به دنبال دستیابی به بمب باشد، در جریان است.
در این گزارش آمده است:
بخش‌های بزرگی از برنامه هسته‌ای ایران پس از حملات آمریکا و اسرائیل در سال گذشته همچنان به‌شدت آسیب دیده است. پیش از آن حملات، کارشناسان و مقام‌ها بر این باور بودند که ایران می‌تواند ظرف چند ماه سلاح هسته‌ای بسازد. این کشور اورانیوم با غنای بالا، دانش فنی و سایر تأسیسات مورد نیاز را در اختیار داشت.
با ادامه منازعه کنونی با آمریکا، مقام‌ها و قانون‌گذاران ایرانی آشکارا درباره پرسش‌هایی بحث می‌کنند که پیش‌تر عمدتاً در پشت درهای بسته مطرح می‌شد: اینکه آیا ایران باید از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای (NPT) خارج شود — پیمانی که این کشور را به استفاده صلح‌آمیز از انرژی هسته‌ای متعهد می‌کند — و اینکه آیا ساخت بمب ارزش ریسک را دارد.
این هفته، یک قانون‌گذار ایرانی طرحی فوری به مجلس ارائه کرد که خواستار خروج ایران از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای است؛ اقدامی که پیش از این تنها کره شمالی پیش از ساخت سلاح هسته‌ای انجام داده بود.
در ماه اوت، محسن رضایی، رئیس قدرتمند شورای عالی امنیت ملی، گفت که اگر پایبندی ایران به پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای «از حمله به کشور جلوگیری نمی‌کند، پس چرا نباید به دنبال بمب اتمی برویم؟» این هفته در نیویورک، مقام‌های ایرانی به گفته حاضران گفتند که دکترین هسته‌ای تهران فعلاً بدون تغییر باقی مانده، اما هشدار دادند که این وضعیت می‌تواند تغییر کند.
در حالی که سخنگویان ایرانی در گذشته بر این اصرار داشتند که برنامه هسته‌ای ایران صرفاً اهداف صلح‌آمیز دارد، سخنگوی وزارت خارجه ایران هفته گذشته گفت که پس از حملات مکرر به کشور، بحث درباره موضع هسته‌ای کشور منطقی است.
الکس وطنخواه، پژوهشگر ارشد مؤسسه خاورمیانه در واشینگتن، گفت که اگر جنگ ادامه یابد، بحث کنونی درباره موضع هسته‌ای ایران می‌تواند به یک راهبرد جدید تبدیل شود.
او گفت: «آنچه جدید است، یک جنبش گسترده برای کنار گذاشتن کامل برنامه هسته‌ای نیست — که همچنان حمایت عمومی برجسته بسیار کمی از آن وجود دارد — بلکه عادی‌سازی ایده‌هایی است که زمانی در حاشیه نگه داشته می‌شدند: خروج از پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای، کنار گذاشتن محدودیت‌های هسته‌ای باقی‌مانده و حتی بحث آشکار درباره تسلیح هسته‌ای به‌عنوان نوعی بازدارندگی.»
دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، گفت که ایالات متحده حملات امسال را برای جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای آغاز کرد. او پس از حملات ژوئن ۲۰۲۵ گفت که برنامه هسته‌ای ایران نابود شده است، هرچند تهران ذخایر بزرگی از مواد با غنای بالا و سایت‌های زیرزمینی را حفظ کرد که می‌تواند کار را در آنها احیا کند.
بحث‌های ایران درباره دکترین هسته‌ای خود پس از حملات تروریستی حماس در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ آشکار شد، زمانی که اسرائیل گروه‌های منطقه‌ای مرتبط با ایران را به‌شدت هدف قرار داد. این امر نخستین خط بازدارندگی تهران که اسرائیل را محاصره کرده بودند، کم اثر ساخت. با این حال، آن بحث محدود بود و در حد فرضیه‌هایی درباره اینکه ایران ممکن است در صورت تهدید بیشتر امنیت کشور چگونه واکنش نشان دهد، باقی ماند.
موضع رسمی ایران همچنان تحت حاکمیت فتوایی بود که آیت‌الله علی خامنه‌ای ۲۰ سال پیش صادر کرد و تولید سلاح‌های کشتار جمعی را ممنوع می‌کرد. در واقع، بر اساس گزارش آژانس اتمی سازمان ملل، ایران حداقل تا سال ۲۰۰۳ روی دانش ساخت سلاح هسته‌ای کار می‌کرد. در سال‌های اخیر، این کشور برنامه هسته‌ای خود را گسترش داد و مواد غنی‌شده ۶۰ درصدی کافی برای سوخت حدود ۱۱ سلاح هسته‌ای تولید کرد.
بر اساس ارزیابی‌های اطلاعاتی آمریکا، رهبر عالی ایران از تلاش برای ساخت سلاح هسته‌ای خودداری کرد، چون می‌دانست که این کار می‌تواند واکنش نظامی گسترده آمریکا و اسرائیل را برانگیزد.
عقلانیت این سیاست موسوم به «آستانه هسته‌ای» در مرکز بحث درباره اینکه ایران باید چه کند، قرار دارد. منتقدان می‌گویند این رویکرد بدترین حالت هر دو جهان را اثبات کرد. به‌جای بازداشتن دشمنان ایران، آمریکا و اسرائیل را تشویق کرد تا حملاتی انجام دهند و مسیر ایران به سوی بمب را ببندند.
کارشناسان می‌گویند آنچه در تهران حل‌نشده باقی مانده، این است که سیاست جدید چه باید باشد: تلاشی هماهنگ برای ساخت بمب در میان‌مدت یا برنامه‌ای محدودشده برای دستیابی به تخفیف گسترده تحریم‌ها.
بهنام بن طالبلو، مدیر ارشد برنامه ایران در بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها معتقد است این بحث در محافل رهبری در جریان بوده است. اما با زیر سؤال رفتن سیاست قدیمی، بحث‌های کنونی «تیزتر و برجسته‌تر» شده‌اند.
فعلاً بسیاری از قانون‌گذاران و مقام‌هایی که علناً سخن گفته‌اند، به دستیابی به سلاح هسته‌ای تمایل دارند. پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای به دلیل تحمیل تعهدات بدون ارائه حمایت، مورد تمسخر قرار می‌گیرد. رژیم بازرسی‌ها در سایت‌های هسته‌ای اصلی خود را ممنوع کرده است.
حمیدرضا عزیزی، تحلیلگر ارشد گروه بین‌المللی بحران، گفت که مقام‌های ارشدی مانند رضایی گمان می‌رود از ساخت سلاح هسته‌ای حمایت می‌کنند.
وی گفت بحث درباره بمب اکنون عمدتاً «بر این محور است که آیا می‌توانیم این کار را انجام دهیم، نه اینکه آیا باید انجام دهیم.»
با این حال، هرچند تمایل به ساخت سلاح هسته‌ای ممکن است تند و تیزتر شده باشد، موانع نیز بیشتر شده‌اند. نابودی سایت‌های غنی‌سازی ایران، کشته شدن دانشمندان هسته‌ای و بمباران کارخانه‌های کیک زرد و سانتریفیوژ در ۱۶ ماه گذشته، شکست‌های بزرگی هستند.
آمریکا و اسرائیل همچنین به‌وضوح نشان داده‌اند که تا چه عمقی در کار هسته‌ای ایران نفوذ کرده‌اند و عملاً همان محدودیتی را پیش روی ایران گذاشته‌اند که رهبر پیشین با آن روبه‌رو بود: ایران می‌تواند پیش از تکمیل بمب شناسایی شود.
این وضعیت باعث شده ایران همچنان در این فکر باشد که آیا برنامه هسته‌ای خود را حداقل برای سال‌های آینده محدود کند. مقام‌های ایرانی در مذاکرات امسال با واشنگتن پیشنهاد توقف ۱۰ ساله غنی‌سازی را در ازای لغو تحریم‌ها ارائه کردند. برخی مقام‌ها می‌گویند تسلط این کشور بر تنگه هرمز — و در نتیجه بر بازارهای جهانی انرژی — بازدارنده‌ای کم‌ریسک‌تر و کافی است.
راز زیمت، مدیر برنامه ایران در مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل، در گزارش تازه خود گفت صداهایی در اطراف حکومت وجود دارند که اثربخشی شتاب برای ساخت بمب را زیر سؤال می‌برند. کارشناسان هسته‌ای می‌گویند انجام این کار نیازمند ساختارهای فرماندهی و تصمیم سازی های سریع هسته ای، بازدارندگی متعارف برای جلوگیری از حملات به تأسیسات هسته‌ای و توسعه کلاهک‌های قابل حمل با موشک است که ایران در حال حاضر از آنها برخوردار نیست.
زیمت گفت این بدان معناست که ایران فعلاً احتمالاً بیشتر بر توسعه توانمندی‌ها برای یک زرادخانه هسته‌ای مؤثر در مقطعی در آینده متمرکز خواهد شد.
وی تصریح کرد: بحثها قطعاً در جریان است، اما من درباره احتمال اینکه ایران در این زمان گام‌های چشمگیری... به سوی خروج از آستانه سلاح هسته‌ای بردارد، همچنان تردید دارم.
پایان/
نظر شما