توافق ابراهیم
-
حمله اسرائیل به شمال سوریه؛ جلوهای از رقابت تلآویو و آنکارا
طی یک دهه اخیر معادلات دگرگون شده است. سوریه از محور مقاومت خارج شده و – اگر برخی معادلات ناظر به جنگ رمضان را در نظر نگیریم - بلوک اول نسبت به آن سالها ضعیفتر شده است.
-
توافق مکه و اوجگیری تنش میان ابوظبی و ریاض
انتقادات مقامات امارات در مورد توافق دفاعی مکه، واکنش شدید عربستان را در پی داشته است.
-
فروپاشی منطق راهبردی پیمان ابراهیم؛ چرا جنگ ۲۰۲۶ روند سازش را منجمد کرد؟
اندیشکده آمریکایی تصریح دارد هرگونه ساختار آتی در منطقه، نیازمند جایگزینی دکترین گذشته با توافقنامهای جدید بر پایه «احترام متقابل و تشکیل دولت مستقل فلسطینی در مرزهای ۱۹۶۷» است.
-
چگونه جنگ ایران خاورمیانه را تغییر می دهد؟
اندیشکده بروکینگز مدعی است که جنگ ۲۰۲۶ ایران «پیامدهای قابلتوجهی در منطقه خواهد داشت» و با «آشکار کردن ایالات متحده به عنوان شریکی غیرقابلپیشبینی و غیرقابلاعتماد»، متحدان منطقهای آمریکا را به «خوداتکایی ملی بیشتر و تنوعبخشی به شراکتهای بینالمللی» سوق خواهد داد.
-
ترامپ و پروژه تازه باجگیری از کشورهای عربی
اظهارات اخیر ترامپ ثابت کرد که نگاه آمریکا به منطقه نگاه «هزینه و فایده» است. در این نگاه، کشورهای عربی باید منابع مالی و ظرفیت سیاسی خود را برای پیشبرد اهداف آمریکا در منطقه به کار گیرند.
-
تحلیلی بر شکافهای سیاسی و شایعات جداییطلبی
شارجه و بحران وحدت در امارات
امارات متحده عربی در یک نقطه عطف تاریخی قرار دارد. این کشور که خود را بهعنوان الگویی از ثبات و توسعه در خاورمیانه معرفی کرده است، اکنون باید ثابت کند که میتواند با چالشهای داخلی خود نیز بهخوبی کنار بیاید.
-
نقد تند چین به پیمان ابراهیم؛ توافقهایی برای بازتولید بحران
دولت چین بر این باور است که توافقهای ابراهیم نه تنها نتوانستهاند صلح پایدار منطقهای را تضمین کنند، بلکه ضمن نادیده گرفتن مساله فلسطین و تمرکز بر برتری نظامی و اقتصادی رژیم اسرائیل، خطر قطبیشدن منطقه و ادامه بحرانها را تشدید کرده است.
-
پیامدهای ژئوپلیتیک «توافق ابراهیم» برای آسیای میانه، روسیه، چین و ایران
برای آسیای مرکزی، جایی که هویت اسلامی و اصول چندجانبهگرایی به طور سنتی ابزارهای ثبات بودهاند، پیوستن به چنین توافقاتی نه تنها آسیبهای حیثیتی و اعتباری، بلکه هزینههای ژئوپلیتیک بلندمدت را نیز در پی خواهد داشت؛ از طرف دیگر توافقات یک «ائتلاف غیررسمی ضدایرانی» ایجاد میکنند؛ اما در معنای وسیعتر، این پیمانها ابزاری برای فشار بر تمامی کشورهایی هستند که از ایده چندقطبی بودن جهان حمایت میکنند.