دو اقتباس از «زوال خاندان آشر» ادگار آلن پو، در فاصلهای بیش از شش دهه، دو تصویر متفاوت از یک فروپاشی میسازند: راجر کورمن در فیلم ۱۹۶۰ وحشت را در خانهای بیمار، خاموش و گوتیک محبوس میکند، اما مایک فلنگن در سریال ۲۰۲۳ آن را از دیوارهای خانه بیرون میکشد و به امپراتوریِ ثروت، قدرت و فساد میسپارد. یکی داستان زوال است؛ دیگری کیفر زوال. این نقد، این دو بازخوانی از پو را از منظر روایت، شخصیتپردازی و زبان بصری و صوتی مقایسه میکند تا نشان دهد چگونه یک کابوس ادبی، در دو عصر متفاوت، به دو شکل از ترس تبدیل شده است.
