بعضی فیلمها برای عظیم بودن به جهانهای عظیم نیاز دارند؛ بعضی دیگر کافی است یک انسان را در قاب نگه دارند تا تمام جهان در چهرهاش دیده شود. «اودیسه» کریستوفر نولان، با تمام جاهطلبی و شکوه بصریاش، بیتردید دستهی اول را انتخاب میکند.
