به گزارش تحریریه تارنمای نشریه Military Watch نوشت، در شب ۳۰ اوت، ارتش آمریکا در اردن بیش از ۸۰ موشک زمین‌به‌هوا از سامانه MIM-104 Patriot به سمت موشک‌های بالستیک ایرانیِ در حال ورود شلیک کرد و برای این منظور از دو آتشبار مستقرشده از آنسباخ آلمان استفاده کرد.

تقریباً چهار شلیک پاتریوت علیه هر موشک ایرانی انجام شد و بخش بزرگی از این شلیک‌ها که با دوربین ثبت شده‌اند، موشک‌های ایرانی را هدف قرار دادند.

هزینه هر رهگیر پاتریوت حدود چهار تا پنج برابر موشک‌های بالستیک ایرانی مورد استفاده در این حمله برآورد می‌شود؛ این موضوع چالش فزاینده‌ای را برای دفاع موشکی آمریکا برجسته می‌کند، زیرا مهاجمان می‌توانند با وادار کردن مدافعان به مصرف رهگیرهای کمیاب، هزینه‌های نامتناسبی را به آنها تحمیل کنند.

رهگیری توسط سامانه پدافند هوایی پاتریوت بر فراز اردن در ۳۰-۳۱ اوت

ایران در واکنش به حمله آمریکا به تأسیسات دریایی ایران، حمله خود را علیه پایگاه‌های آمریکا انجام داد؛ حمله‌ای که موجب تلفات متعدد شد.

گزارش‌های مربوط به مصرف بیش از ۸۰ فروند رهگیر PAC-3 در یک درگیری واحد، بنا بر برخی برآوردها، معادل بیش از ۱۰ درصد کل ذخایر آمریکا است؛ آن هم در شرایطی که رهگیرها در سراسر جهان غرب با کمبود بسیار شدیدی مواجه هستند که عمدتاً ناشی از استفاده گسترده از آنها علیه ایران و همچنین اهدای گسترده آنها به اوکراین است.

در حالی که منابع دولت آمریکا مدعی شدند که حملات ایران هیچ خسارتی به تأسیسات وارد نکرده است، تصاویر ویدئویی ثبت‌شده از روی زمین و تصاویر ماهواره‌ای، وارد شدن خسارت را تأیید کرده‌اند؛ موضوعی که نگرانی‌های دیرینه درباره اثربخشی محدود سامانه پاتریوت را تشدید می‌کند.

موشک‌های کره شمالی Hwasong-7 ــ تولیدشده در ایران از دهه ۱۹۹۰ با نام Shahab 3

گفته شده است که حملات ایران بر اساس راهبرد فرسوده‌سازی رهگیرها طراحی شده‌اند؛ راهبردی که از ذخایر گسترده موشک‌های نسل اول مانند شهاب ۳ بهره گرفته است؛ موشک‌هایی که در دهه ۱۹۹۰ خریداری شدند.

ایران لزوماً نیاز ندارد که هر موشک بالستیک به هدف خود برسد، موشک‌ها وظیفه دارند آتشبارهای آمریکایی را وادار کنند که در پاسخ، چندین رهگیر شلیک کنند. اگر چند رهگیر علیه هر یک از موشک‌های در حال ورود شلیک شود، تعداد تسلیحات دفاعی مصرف‌شده می‌تواند به سرعت از تعداد تسلیحات تهاجمی که واقعاً از سامانه دفاعی عبور کرده و به آن نفوذ می‌کنند، بیشتر شود.

رهگیری ناموفق موشک پاتریوت بر فراز پایگاه هوایی العدید (سمت چپ) و سامانه پاتریوت در العدید در ۲۸ فوریه ۲۰۲۶

آمریکا در ماه فوریه حملات خود علیه ایران را در شرایطی آغاز کرد که ذخایر رهگیرهای سامانه‌های پاتریوت این کشور از پیش به‌شدت کاهش یافته بود.

در ژوئیه ۲۰۲۶ تأیید شد که ذخایر این رهگیرها به تنها ۲۵ درصد از سطحی کاهش یافته است که پنتاگون آن را میزان مورد نیاز خود می‌داند.

چندین منبع غربی در ۵ مارس ۲۰۲۶ تأیید کردند که ارتش آمریکا تنها طی پنج روز درگیری با نیروهای ایرانی، بیش از ۸۰۰ رهگیر از سامانه‌های پاتریوت مصرف کرده است.

کمبودها به اندازه‌ای شدید بود که آمریکا در ماه مارس مجبور شد برای جبران کاهش شدید ذخایر ارتش خود، از لهستان درخواست تأمین رهگیر کند.

آمریکا برای مقابله با کمبود شدید رهگیرها و سایر موشک‌ها، مجبور شده است با تعلیق ارسال تسلیحات به شرکای راهبردی خود در آسیا و اروپا و همچنین با خارج کردن طیف گسترده‌ای از تجهیزات و سامانه‌ها از صحنه عملیاتی اقیانوس آرام، از جمله سامانه‌های THAAD و Patriot مستقر در کره جنوبی، به این کمبودها واکنش نشان دهد.

ایران برای درگیر کردن اهداف، از طیف گسترده‌ای از انواع موشک‌ها و پهپادها استفاده کرده است و اهدافی را که بالاترین اولویت را داشته‌اند با موشک‌های پیچیده‌تر و پرهزینه‌تر، مانند فتاح-۲، مورد حمله قرار داده است؛ موشکی که یک وسیله گلاید مافوق صوت را در خود جای داده و رهگیری آن تقریباً غیرممکن است.

روزنامه اسرائیلی هاآرتص در اواخر ماه مارس تأیید کرد که ۸۰ درصد از موشک‌های ایرانی شلیک‌شده به سمت اهداف اسرائیلی با موفقیت به اهداف خود اصابت کرده‌اند؛ موضوعی که نشان می‌دهد پایگاه‌های آمریکا در اروپا که از سطح دفاعی بسیار پایین‌تری برخوردار هستند، می‌توانند به‌شدت آسیب‌پذیر باشند.

پایان/