به گزارش تحریریه، گزیده مقاله فارن افرز در زمینه جنگ آمریکا و پرونده هسته ای به شرح زیر است.
* ادعای برخی افراد مبنی بر «مرگ بازدارندگی هستهای» بهشدت اغراقآمیز است. افرادی که برای سلاحهای هستهای آگهی ترحیم منتشر میکنند، نقشی را که این تسلیحات از سال ۱۹۴۵ تاکنون ایفا کردهاند، بهدرستی درک نمیکنند.
* ️این افراد میگویند برخورداری از سلاح هستهای بعضاً مانع از جنگ نشده است. بله، اما آنها توجه ندارند که اساساً هدف از تولید تسلیحات هستهای این نبوده است.
* کارکرد تسلیحات هستهای این است که چارچوب و حدی برای تجاوزگری فاجعهبار دشمنان تعیین میکند و از بزرگترین تهدید ممکن یعنی یک تجاوز هستهای جلوگیری به عمل میآورند. تسلیحات هستهای تاکنون با موفقیت این هدف را برای دارندگان آنها محقق کردهاند.
* ️اگر اوکراین پس از فروپاشی شوروی سلاحهای هستهای خود را حفظ کرده بود، شاید پوتین هرگز تهاجم گسترده خود به اوکراین را آغاز نمیکرد.
* یا اگر ایران به سلاح هستهای دست یافته بود، شاید اسرائیل و آمریکا از هدف قرار دادن رهبران ایران خودداری میکردند. در واقع، برخورداری از تسلیحات هستهای میتواند جلوی ترور رهبران را بگیرد.
* ️ترور آیتالله علی خامنهای، رهبر عالی ایران، ممکن است این انگیزه را ایجاد کند که کشورها برای بقا به دنبال دستیابی به سلاح هستهای باشند. این واقعیت که آیت الله خامنهای تنها چند روز پس از دیدار مذاکرهکنندگان آمریکایی و ایرانی در ژنو، کشته شد، حتی این درس را برجستهتر کرد.
* ️اسرائیل و آمریکا احتمالاً به کشورها این درس را دادهاند که بازدارندگی هستهای مطمئنترین ضمانتی است که در اختیار دارند و در حکم بیمهای مانع از حمله برای حذف رأس رهبری یک کشور میشود.
* ️سرنوشت لیبی هم که برنامه هستهای خود را کنار گذاشت، همین درس ساده و قدرتمند را میدهد: سازش با غرب، بقا را تضمین نمیکند و واگذاری توانمندیهای راهبردی فقط کشورها را بیدفاع میکند.
* ️تجربه جمهوری اسلامی با ترور آیتالله خامنهای نشان میدهد که کشورها باید خود را برای خطرناکترین جنگی آماده کنند که دشمنانشان ممکن است در نهایت به راه بیندازند.
* سابقهای که با ترور آیتالله خامنهای ایجاد شده است، توسط کشورهای مختلف مورد مطالعه قرار خواهد گرفت. شاید برخی از آنها بخواهند همانند توصیه «ذوالفقار علی بوتو» (نخستوزیر پاکستان در سال ۱۹۷۴)، «علف بخورند» اما به بازدارندگی هستهای دست پیدا کنند.
منبع: خانه اندیشهورزان
پایان/













نظر شما