به گزارش تحریریه، تانگ بوهو(唐驳虎)، استراتژیست رسانه‌ای و نویسنده ارشد شبکه فونیکس چین، هشدار می‌دهد که تهدید نظامی علیه ایران می‌تواند به خطایی شبیه جنگ کره بینجامد.

نمی‌دانم این فقط یک تصادف است یا نه، اما چند صحنه از جنگ کره و نبرد نیروهای چینی در کنار کره شمالی علیه آمریکا، این روزها بار دیگر در روابط میان آمریکا و ایران در حال تکرار است.

روز ۸ آبان، هیئت میانجی‌گر قطر بار دیگر همان روز به تهران بازگشت. این دومین سفر هیئت قطری در همین هفته و چهارمین سفر آن طی ۱۰ روز گذشته بود. این سفر با هماهنگی واشنگتن انجام شد و هدف آن نیز چنان روشن بود که گویی شمارش معکوس آغاز شده است: دستیابی به یک توافق موقت پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در ۱۲ آبان، برای جلوگیری از آن‌که آمریکا و اسرائیل بار دیگر حمله‌ای گسترده به ایران انجام دهند.

در ۱۰ روز گذشته، رفت‌وآمدهای دیپلماتیک میان طرف‌های مختلف با شدت ادامه داشته است.

در ۲۸ مهر، عاصم منیر، رئیس ستاد ارتش پاکستان، به تهران رفت و پیام‌های طرف آمریکایی را به مقام‌هایی از جمله سرلشکر محسن رضایی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران، منتقل کرد.

در ۳ آبان، قطر رسماً نسخه جدید پیش‌نویس توافق آتش‌بس را ارائه داد. این طرح شامل یک جدول زمانی هفت‌روزه برای اجرای اقدامات اعتمادساز بود، یعنی ایران به بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی اجازه دهد وارد تأسیسات هسته‌ای‌ای شوند که هدف حملات آمریکا و اسرائیل قرار گرفته‌اند؛ آمریکا مجوز فروش نفت ایران را آزاد کند و بخشی از دارایی‌های خارجی ایران را، با محدود کردن استفاده از آن‌ها به خریدهای بشردوستانه، آزاد سازد؛ و در نهایت، زمینه بازگشت ایران به چارچوب همکاری‌های هسته‌ای فراهم شود.

در ۴ آبان، عاصم منیر، به همراه شاهزاده خالد بن سلمان، وزیر دفاع عربستان سعودی، و ابراهیم کالین، رئیس سازمان اطلاعات ملی ترکیه، بار دیگر به تهران رفتند. آن‌ها در جایگاه نمایندگان سه کشورِ طرف «توافق مکه»، با مقام‌های سیاسی و نظامی ارشد ایران دیدار کردند.

این پیش‌نویس را قطر تهیه کرده و پاکستان، عربستان سعودی، مصر و ترکیه نیز به‌عنوان طرف‌های پشتیبان و ضامن، از آن حمایت کرده‌اند.

اما ظریف‌ترین برگ این بازی، جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، است. او با تأیید ترامپ، نامه‌ای به محسن رضایی فرستاده و شخصاً پیشنهاد کرده است که مسئولیت هدایت مذاکرات از سوی آمریکا را بر عهده بگیرد.

مردی که در نیمه نخست امسال تنها عضو دولت آمریکا بود که با بمباران ایران مخالفت کرد، حالا به شاخه زیتونی تبدیل شده است که واشنگتن به سوی تهران دراز کرده است.

📌گره کورِ «چه کسی اول کوتاه می‌آید؟»

موضع ایران این است: «برای مذاکره حاضریم، اما درباره هیچ پیش‌شرطی مذاکره نمی‌کنیم.»

رهبر عالی ایران، آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای ، پس از دیدار با رضایی، صراحتاً دستور داده است که وضعیت «نه جنگ، نه صلح» پایان یابد؛ اما تحقق پیش‌شرط‌هایی که ایران تعیین کرده، باید در اولویت باشد.

عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، نیز موضع تهران را چنین بیان کرده است: «نیروهای مسلح برای دفاع کاملاً آماده هستند، اما تهران همچنان مایل است به دیپلماسی فرصت بدهد.»

میانجی‌گری در یک گره کلاسیک گیر کرده است: هر دو طرف از طرف مقابل می‌خواهند نخستین گام را بردارد.

ترتیب شروط ایران این است: آمریکا ابتدا محاصره بنادر را پایان دهد، تحریم‌های نفتی را کاهش دهد و دارایی‌های مسدودشده ایران را آزاد کند؛ سپس ایران رفت‌وآمد عادی کشتی‌ها در تنگه هرمز را از سر بگیرد و بعد درباره مسئله هسته‌ای مذاکره شود.

ترتیب مورد نظر آمریکا درست برعکس است. از همان ابتدای مذاکرات باید به مسئله هسته‌ای رسیدگی شود، به بازرسان اجازه ورود به تأسیسات هسته‌ای داده شود و درباره حدود ۴۴۰ کیلوگرم اورانیوم غنی‌شده با غنای ۶۰ درصد که در اختیار ایران است، تصمیمی اتخاذ شود.

یک راه‌حل میانه نیز روی میز قرار دارد. قطر و پاکستان پیشنهاد کرده‌اند که ایران در ازای دریافت سود حاصل از حدود ۶ میلیارد دلار دارایی‌های مسدودشده، اجازه دهد بازرسان به‌صورت محرمانه از تأسیسات هسته‌ای بازدید کنند.

نسخه ارتقایافته این طرح که آکسیوس در ۶ آبان فاش کرد، شامل ورود بازرسان به تأسیسات بمباران‌شده در ازای کاهش نسبی تحریم‌ها، اجازه صادرات نفت و آزادسازی بخشی از دارایی‌های مسدودشده برای خرید مواد غذایی است.

آمریکا در اصل با این پیشنهاد موافقت کرده و ایران نیز پیش‌تر واکنش مثبتی به آن نشان داده است؛ اما هیچ‌یک از دو طرف هنوز آن را رسماً تأیید نکرده‌اند.

در این میان، توضیح علنی ترامپ درباره نامه ونس نیز قابل توجه است. او گفت: «تماس ونس با ایران برای کمک به این کشور جهت دریافت تجهیزات پزشکی انجام شده است.»

این اظهارنظر، مذاکرات هسته‌ای را تا سطح یک مبادله انسان‌دوستانه پایین می‌آورد؛ هم برای مخاطبان داخلی از شدت و حساسیت آن می‌کاهد و هم برای خود ترامپ راهی برای عقب‌نشینی باقی می‌گذارد.

📌هم‌زمانی حرکت ماشین جنگی

هر دقیقه پشت میز دیپلماسی، با ضرباهنگ استقرار نیروهای نظامی سپری می‌شود.

در دریا، مرکز مشترک اطلاعات دریایی آمریکا در ۶ آبان با انتشار اطلاعیه‌ای اعلام کرد که تمام بنادر و خطوط ساحلی ایران را به محاصره درمی‌آورد. این تصمیم درباره همه کشتی‌ها اعمال می‌شود؛ «صرف‌نظر از آن‌که پرچم چه کشوری را برافراشته باشند». حتی کشتی‌های باری کشورهای بی‌طرف و کشتی‌های خالی نیز باید تن به بازرسی اجباری و ورود نیروهای آمریکایی بدهند.

سطح تهدید در منطقه شدید اعلام شده است؛ یعنی بالاترین سطح هشدار دریانوردی در زمان جنگ. این دقیقاً همان پاک‌سازی معمول مناطق دریایی پیش از آغاز جنگ است: همه اهداف احتمالی شناسایی و غربال می‌شوند تا نیروهای نظامی ایران نتوانند با استفاده از کشتی‌های غیرنظامی مین‌گذاری کنند یا از کشتی‌های غیرنظامی به‌عنوان پوشش برای اجرای حمله غافلگیرانه بهره بگیرند.

از نظر آرایش نیروها، دو گروه رزمی ناوهای هواپیمابر، یعنی گروه‌های رزمی ناوهای جورج واشنگتن و جرج اچ. دبلیو. بوش، هم‌اکنون در آب‌های اطراف ایران مستقر هستند. این دو گروه در مجموع حدود ۲۰ کشتی رزمی در اختیار دارند. ناو تئودور روزولت نیز پس از پایان رزمایش «شمشیر تیز ۲۷» در غرب اقیانوس آرام، قرار است اواخر نوامبر به منطقه برسد.

در محور عملیات آبی‒خاکی، گروه آماده‌باش ناو باکسر در منطقه حضور دارد و ناو ماکین آیلند نیز با شتاب در حال حرکت به سوی خاورمیانه است. در ماه نوامبر، احتمال دارد خاورمیانه شاهد تجمع بی‌سابقه سه گروه رزمی ناوهای هواپیمابر و دو گروه رزمی آبی‒خاکی باشد.

در آسمان نیز دست‌کم ۱۰ فروند هواپیمای ترابری C‒۵M و C‒۱۷ در روز ۶ آبان به‌طور اضطراری به پایگاه‌های عوودا و نواتیم اسرائیل پرواز کردند تا سامانه‌های پدافند هوایی پاتریوت را منتقل کنند؛ آن هم در شرایطی که آمریکا خود با کمبود موشک‌های رهگیر پدافندی روبه‌رو است.

در زنجیره فرماندهی نیز تحولات معناداری رخ داده است. در ۷ آبان، کوپر، فرمانده سنتکام، شخصاً و به‌طور غیرمعمول، گزینه‌های عملیات نظامی علیه ایران را به ترامپ ارائه کرد. پیت هگست، وزیر جنگ، و ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا، نیز در این جلسه حضور داشتند.

ترامپ در تازه‌ترین اظهارنظر خود به رسانه‌ها گفت: «شاید دوباره شاهد یک خشم حماسی کوچک باشیم.»

این‌که فرمانده یک منطقه عملیاتی، سلسله‌مراتب معمول را دور بزند و مستقیماً به رئیس‌جمهور گزارش دهد، یادآور یکی از مشهورترین نمونه‌های مشابه در تاریخ آمریکاست: دیدار رئیس جمهور ایالات متحده، هری ترومن و ژنرال داگلاس مک‌آرتور در جزیره ویک در ۱۵ اکتبر ۱۹۵۰. آن دیدار نیز پیش از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا انجام شد.

با این تفاوت که در آن زمان، رئیس‌جمهور آمریکا و فرماندهان نظامی این کشور دچار یک خطای راهبردی جدی شده بودند و تصور می‌کردند «چین وارد جنگ نخواهد شد».

اما واقعیت چهار روز بعد خود را نشان داد؛ زمانی که نیروهای داوطلب خلق چین، با گام‌هایی استوار و سینه‌هایی ستبر، از رود یالو گذشتند و جنگ برای مقاومت در برابر آمریکا رسماً آغاز شد.

📌زبان بدن ارتش و متحدان

در این میان، اختلافات داخلی پنتاگون نیز موضوعی است که باید با دقت بیشتری به آن توجه کرد. ژنرال برت سیلویا، رئیس اداره راهبردی J۵ در ستاد مشترک ارتش آمریکا، از سمت خود برکنار شده است. او دومین رئیس پیاپی اداره J۵ است که به همین دلیل از مقامش کنار گذاشته می‌شود.

اداره J۵ روحِ برنامه‌ریزی جنگی ارتش آمریکا به شمار می‌رود و مسئول ارزیابی این پرسش‌هاست که «آیا اساساً باید وارد جنگ شد؟» و «اگر وارد جنگ شویم، چه اتفاقی خواهد افتاد؟»

گفته می‌شود دلیل واقعی برکناری سیلویا این بوده که او با طرح راهبردی حمله مجدد هوایی به ایران موافق نبوده و بر سر همین موضوع نیز بارها با کولبی، سومین مقام ارشد پنتاگون، درگیر شده است.

این‌که کاخ سفید اداره J۵ را که با طرح‌هایش همراهی نمی‌کرد، دور زده و مستقیماً از فرماندهی مرکزی آمریکا خواسته است گزینه‌های عملیاتی ارائه دهد، خود نشان می‌دهد که میان شور و هیجان مقام‌های غیرنظامی و احتیاط نظامیان کشمکشی جدی در جریان است.

برخی اقدامات دیگر نیز از عمق آماده‌سازی‌های جنگی حکایت دارند. پایگاه‌های نظامی داخل خاک آمریکا طرح «دژ» را فعال کرده‌اند؛ طرحی که بر اساس آن پایگاه‌ها باید در شرایطی که برق، آب، ارتباطات و زنجیره تأمین از خارج به‌طور کامل قطع شده باشد، بتوانند بیش از ۹۰ روز به‌صورت مستقل به فعالیت خود ادامه دهند.

ارتش آمریکا در فورت براگ، رزمایشی با عنوان عملیات پیمان اژدها برگزار کرده و طی آن، تمرین دفن موقت اجساد در میدان نبرد را انجام داده است. در این تمرین، هشت دستگاه بولدوزر و چهار دستگاه بیل مکانیکی به کار گرفته شده‌اند و ظرفیت دفن ۲۴۰۰ جسد در مدت ۲۴ ساعت را دارند.

این نخستین بار در بیش از ۷۰ سال پس از پایان جنگ کره است که ارتش آمریکا چنین تمرینی را از سر می‌گیرد.

در جبهه اسرائیل نیز متغیرهای فراوانی وجود دارد. آمریکا امیدوار است در دوره‌ای که دولت نتانیاهو در وضعیت سرپرستی قرار دارد، دست به اقدام نظامی بزند؛ اما ارتش اسرائیل لزوماً با این رویکرد همراه نیست.

در آستانه انتخابات، درگیری میان بنیامین نتانیاهو و ایال زمیر، رئیس ستاد کل ارتش اسرائیل، به بی‌سابقه‌ترین رویارویی میان دولت و ارتش تبدیل شده است.

نتانیاهو فرمانی محرمانه برای حمله به ایران صادر کرده، اما ارتش ارزیابی کرده است که چنین اقدامی به‌سادگی می‌تواند موجی از حملات تلافی‌جویانه گسترده را به دنبال داشته باشد. زمیر خواستار تشکیل جلسه شورای امنیت کابینه و ارائه مجوزی با امضای شخصی نخست‌وزیر شده و صراحتاً گفته است: «هیچ ضرورتی برای حمله به ایران در آستانه انتخابات نمی‌بینم.»

از سوی دیگر، پس از اعلام نتایج انتخابات، این‌که نتانیاهو بار دیگر نخست‌وزیر خواهد شد یا سر از زندان درمی‌آورد، خود همچنان یک مجهول بزرگ است.

📌چشم‌انداز: حساب‌ و کتابِ چماق و نامه

آنچه اکنون جریان دارد، نمونه‌ای کلاسیک از دیپلماسی قهری است. محاصره همه بنادر ایران، بزرگ‌ترین چماق روی میز است؛ تجمع سه ناو هواپیمابر، صحنه‌آرایی قدرت؛ نامه ونس، نردبانی که برای پایین آمدن از تنش پیش پای تهران گذاشته‌اند؛ و انتخابات میان‌دوره‌ای ۳ نوامبر، زنگ خطری که بالای سر همه این ساعت‌ها به صدا درآمده است.

خواندن محاسبات واقعی واشنگتن دشوار نیست. قیمت نفت از مرز ۱۰۰ دلار گذشته، هزینه‌های سرمایه‌ای هوش مصنوعی بر بازار سهام آمریکا فشار می‌آورد و حامیان مالی قدرتمند دولت در این مقطع میلی به جنگ ندارند. فرماندهان ارشد نظامی نیز باور ندارند که بتوان ایران را با حملات هوایی بمباران کرد تا تسلیم شود. وضعیت سیاسی اسرائیل هم هنوز روشن نیست.

بنابراین، تهدید به حمله بیش از هر چیز، نمایش قدرت پیش از انتخابات و اهرمی برای چانه‌زنی است. اما خطر محاسبه اشتباه، درست در دل همین نمایش پنهان شده است. پس از دیدار سال ۱۹۵۰ در جزیره ویک، ژنرال مک‌آرتور در نبرد دریاچه چانگ جین (نبرد مخزن چوسین)، جایی که نیروهای چینی در حمله‌ای غافلگیرکننده ارتش آمریکا را به عقب‌نشینی واداشتند، با نیرویی روبه‌رو شد که مسیر جنگ را تغییر داد.

در سال ۱۹۷۲ نیز عملیات لاینبکر ۲ ویتنام شمالی را زیر بمباران به میز مذاکره بازگرداند؛ اما توافق صلح پاریس که پس از آن امضا شد، با سقوط سایگون (پایتخت ویتنام جنوبی) در سال ۱۹۷۵، عملاً به کاغذپاره‌ای بی‌ارزش تبدیل شد.

ایران هم حساب‌وکتاب خود را دارد... ۴۴۰ کیلوگرم اورانیوم غنی‌شده با غنای ۶۰ درصد، اقتصادی که زیر فشار محاصره نفسش به شماره افتاده، و تهدید به حمله تلافی‌جویانه علیه اهداف نظامی آمریکا در کشورهای خلیج فارس، اجزای این محاسبه‌اند.

هر دو طرف با حرکت در لبه جنگ می‌کوشند برای خود در مذاکره امتیاز بخرند. تفاوت فقط اینجاست که ساعت واشنگتن با انتخابات تنظیم شده است؛ ساعت تهران با بقا.

این‌که میانجی‌ها برای دومین بار در همین هفته وارد تهران شده‌اند، نشان می‌دهد آخرین پنجره دیپلماسی هنوز باز است. اما ناوهای جنگی در تنگه و ماهواره‌های بالای سر، به‌روشنی نشان می‌دهند که اگر این میانجی‌گری شکست بخورد، آن‌هایی که بعد از این به خاورمیانه می‌رسند، دیگر پیام‌رسان نخواهند بود.

پایان/

منبع: 【...唐驳虎主笔：特朗普在做最坏打算，抗美援朝的几个场景，这几天在美伊之间重】
https://m.toutiao.com/is/lBsnQ8U9lcI/