یمنی‌ها بی‌صبرانه منتظر حضور مزدوران جولانی در خاک خود هستند، آن‌ها از مدت‌ها پیش می‌دانستند که کار این مهره‌های اجاره‌ای به اینجا خواهد کشید، و آن‌طور که محمد البخیتی تصریح کرد، آمدنشان قطعی بود و تنها مسئله، زمان دقیق آن به شمار می‌رفت.

این اتفاق برای تحلیلگران و ناظران آگاه به‌هیچ‌وجه غافلگیرکننده نیست، از همان سال ۲۰۱۱ و سرآغاز بحران شام آشکار بود که تشکیلات جولانی چیزی جز بازوی اجرایی سازمان‌های اطلاعاتی غرب، موساد و اتاق‌های عملیات مشترک نیست و خط‌مشی آن دقیقاً در مدار منافع محور آمریکایی–صهیونیستی ترسیم شده است.

امروز فقط کار به جایی رسیده که دیگر نیازی به تظاهر نمی‌بینند، نقاب‌ها فروافتاده و پرده‌پوشی‌های سابق جای خود را به نقش‌آفرینی علنی داده است.

برای درک پیامدهای این تصمیم، ابتدا باید به سراب بازسازی در سوریه نگریست. جریان‌های حامی غرب چنین القا می‌کردند که با تغییر موازنه در دمشق، دروازه‌های شکوفایی و توسعه اقتصادی به روی این کشور گشوده خواهد شد،  اما واقعیت نشان داد مأموریت این مهره‌ها نه ساختن وطن، بلکه پیشبرد پازل‌های امنیتیِ دیکته‌شده از بیرون است. جولانی با این چرخش آشکار، به جای تثبیت وضعیت داخلی و کاستن از رنج مردم، نیروهایش را به بازوی نظامی برنامه‌هایی صیهیونیستی و صعودی بدل کرده است.

اما نکته کلیدی اینجاست: قمار جولانی در یمن، پیش از آنکه نبردی در کوهستان‌ها و بیابان‌های این کشور باشد، گور سیاسی و نظامی او را در خودِ خاک سوریه حفر می‌کند.

یمن در طول تاریخ، باتلاقی فرسایشی بوده که حتی ارتش‌های کلاسیک و امپراتوری‌های بزرگ را زمین‌گیر کرده است، از هزینه‌های سرسام‌آور عثمانی‌ها تا تجربه تلخ ارتش مصر در دهه ۱۹۶۰. جولانی اگر می‌پندارد با دریافت دلارهای سعودی می‌تواند از این گرداب سرافراز بیرون بیاید، درکی از ماهیت یک ملت ریشه‌دار و معتقد ندارد که نبرد را بر سر بقا و خاک می‌داند، نه قراردادهای مالی.

فرسایش نیروها و شکسته شدن هیمنه این گروه‌ها در یمن، بدون پیامد نمی‌ماند. با خالی شدن دست جولانی از بدنه رزمی کارآمد، تشدید بحران مشروعیت در میان افکار عمومی، و عیان شدن ماهیتِ مزدوریِ تمام‌عیار این تشکیلات، توازن قوا در بلندمدت درون مرزهای سوریه دستخوش دگرگونی بنیادین خواهد شد.

تخلیه پتانسیل جنگی و سقوط اعتبار اخلاقی این جریان، بزرگ‌ترین هدیه راهبردی به محور مقاومت است، موازنه‌ای که بعدها اثر قطعی خود را در بطن جامعه سوریه نشان خواهد داد و اثبات می‌کند که حفر چاه در خاک یمن، سرانجامی جز فروریختن پایه‌های حکومت ادعایی جولانی در شام نخواهد داشت.

پایان/