به گزارش تحریریه، «دنی سیترونویچ» (تحلیلگر امنیتی/نظامی اسرائیلی) در مورد تاثیر شکست ترامپ در انتخابات میاندوره ای آمریکا بر تحولات منطقه غرب آسیا عنوان داشت:

گمان می‌کنم باید میان پیامدهای کوتاه‌مدت و درازمدت انتخابات میان‌دوره‌ای ایالات متحده تفکیک قائل شویم.

در درازمدت، ایران به یک موفقیت راهبردی قابل توجه دست یافته است.

موج آبی (پیروزی دموکرات‌ها) چیزی را به اثبات رساند که هر رئیس‌جمهور آینده آمریکا پیش از آغاز جنگی دیگر علیه تهران باید در نظر داشته باشد: ایران برای تحمیل هزینه‌های سنگین اقتصادی و سیاسی بر واشنگتن، نیازی به شکست نظامی ایالات متحده ندارد.

اختلال در بازارهای جهانی انرژی، افزایش قیمت بنزین و بالا رفتن هزینه‌های زندگی برای مردم عادی آمریکا می‌تواند در نهایت عواقب سیاسی ویرانگری به همراه داشته باشد.

با آغاز به کار کنگره جدید در ماه ژانویه، فشارها برای پایان دادن به جنگ به میزان چشمگیری افزایش خواهد یافت.

دموکرات‌ها تلاش خواهند کرد با استفاده از نظارت کنگره و محدودیت‌های بودجه‌ای، ترامپ را محدود کنند؛ هرچند توانایی آن‌ها برای متوقف ساختن عملیات نظامی مطلق نخواهد بود.

درس سیاسی این جنگ ممکن است تا سال‌ها بر سیاست آمریکا در قبال ایران سایه بیفکند. اما در کوتاه‌مدت، شرایط می‌تواند در واقع خطرناک‌تر شود. تهران با استناد به نتایج انتخابات احساس تقویت موضع می‌کند.

این کشور انگیزه کمی برای دادن امتیازات بزرگ دارد، به‌ویژه در مورد تنگه هرمز، دارایی‌های بلوکه‌شده ایران و توانایی‌اش در صادرات نفت.

ایران پیش از انتخابات حاضر به تسلیم نبود و یقیناً اکنون نیز دلیلی برای انجام این کار ندارد. این وضعیت، ترامپ را در برابر چند گزینه دشوار قرار می‌دهد.

او می‌تواند بدون دستیافت به توافقی ملموس عقب‌نشینی کند، اما این کار هرگز شبیه پیروزی نخواهد بود.

او می‌تواند برخی از خواسته‌های ایران در مورد هرمز را بپذیرد تا راه برای مذاکرات هسته‌ای باز شود.

یا اینکه می‌تواند به کمپین فشار فعلی ادامه دهد، به این امید که تهران در نهایت عقب‌نشینی کند.

مشکل گزینه سوم این است که وضعیت فعلی ایستا و ثابت نیست؛ بلکه یک رویارویی نظامی مداوم با پتانسیل بالای تصاعد و تشدید درگیری‌هاست.

حملات ایران به نفتکش‌ها و به دنبال آن حملات مکرر آمریکا به داخل خاک ایران، چرخه خطرناکی از کنش و واکنش ایجاد می‌کند.

هر شب اضافه از حملات آمریکا، احتمال پاسخ شدیدتر ایران را افزایش می‌دهد.

گسترش احتمالی حملات به زیرساخت‌های منطقه‌ای انرژی، از جمله حمله اخیر به میدان گازی کورمور، بعد دیگری به این خطر می‌افزاید.

در همین حال، تمرکز گسترده نیروهای نظامی آمریکا در منطقه احتمال دیگری را مطرح می‌کند: ممکن است ترامپ در حال آماده‌سازی برای یک ضربه نهایی و شدید باشد، به این امید که یک حمله مقتدرانه، ایران را وادار به توافق کند یا به او اجازه دهد اعلام پیروزی کرده و به جنگ پایان دهد.

اما اگر ایران به جای تسلیم، با تشدید بیشتر درگیری پاسخ دهد چه خواهد شد؟

این پرسش بنیادی است که واشنگتن هنوز به آن پاسخی نداده است.

خطر محاسبات اشتباه از سوی ایران نیز وجود دارد.

تهران ممکن است پیروزی دموکرات‌ها را دلیلی بر دست‌وبال‌بسته شدن روزافزون ترامپ تلقی کند و در نتیجه، تمایل او به استفاده از نیروی نظامی را دست‌کم بگیرد.

در عین حال، ترامپ ممکن است باور داشته باشد که یک حمله بزرگ دیگر می‌تواند اهرم فشار آمریکا را بازگرداند، بدون آنکه منجر به یک درگیری گسترده‌تر شود.

هر دو فرض می‌توانند به طرز خطرناکی نادرست از آب درآیند.

نتانیاهو همچنان عامل مهم دیگری است. او اگرچه از نظر سیاسی تضعیف شده، اما همچنان نخست‌وزیر اسرائیل است و ترامپ را برای اقدامات نظامی بیشتر تحت فشار قرار می‌دهد و پشتیبانی اسرائیل را برای یک کارزار دیگر پیشنهاد می‌کند.

او همچنین می‌داند که تغییر حکومت در اسرائیل می‌تواند این پنجره فرصت را ببندد.

و این ما را به تناقض اصلی می‌رساند: موفقیت سیاسی ایران در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا می‌تواند در واقع خطر تشدید درگیری‌های نظامی را پیش از ماه ژانویه افزایش دهد.

انتخابات ممکن است پایان سیاسی جنگ را تسریع کرده باشد، اما احتمال یک رویارویی نهایی و پتانسیلاً ویرانگر را از بین نبرده است.

ترامپ همچنان به چیزی نیاز دارد که بتواند آن را به عنوان پیروزی ارائه دهد.

ایران تسلیم نخواهد شد. و چرخه روزانه حملات و تلافی‌جویی‌ها، کنترل تشدید درگیری را برای هر دو طرف دشوارتر می‌کند.

شاید جنگ به پایان سیاسی خود نزدیک شود، اما خطرناک‌ترین مرحله نظامی آن همچنان می‌تواند در پیش باشد.

پایان/