به گزارش تحریریه، لائو وو (老武)، تحلیلگر و مفسر مستقل چینی در حوزه بینالملل و فناوریهای نظامی، انتخاب ایران در سازمان ملل و پیامدهای آن را بررسی کرده است.
۲۰ آبان، یک انتخابات معمولی در مجمع عمومی سازمان ملل کافی بود تا محافل رسانهای غرب از کوره در بروند.
جمهوری اسلامی ایران با کسب ۱۴۴ رأی، با اختلافی قاطع به عضویت کمیته برنامهریزی و هماهنگی سازمان ملل انتخاب شد.
شاید خیلیها اسم این کمیته را نشنیده باشند و با خودشان بگویند: «خب، یکی دیگر از نهادهای زیرمجموعه سازمان ملل است دیگر»، اما ماجرا به این سادگی نیست.
این کمیته در ساختار سازمان ملل عملا یکی از نهادهایی است که مسیر برنامهها را بررسی و درباره آنها نظر میدهد؛ از اولویتبندی موضوعات مهمی مثل حقوق زنان، حقوق بشر، خلع سلاح و مبارزه با تروریسم گرفته تا بررسی برنامههای سالانه نهادهای مختلف سازمان ملل و هماهنگی منابع میان آنها.
به زبان ساده، وقتی بحث بر سر این باشد که سازمان ملل در آینده روی چه موضوعاتی تمرکز کند و منابعش را به کدام سمت ببرد، نظر این کمیته وزن زیادی دارد.
دقیقا به همین دلیل بود که خبر انتخاب ایران، واکنش تند اسرائیل و محافل غربی را به دنبال داشت.

⭕۱. انتخاب ایران با ۱۴۴ رأی؛ ورود به کمیتهای مهم و موج انتقادهای غرب
این انتخابات با رأیگیری مخفی در مجمع عمومی سازمان ملل برگزار شد و شمارش آرا نشان داد ایران ۱۴۴ رأی به دست آورده است.
سازمان ملل در مجموع ۱۹۳ کشور عضو دارد؛ یعنی بیش از ۷۰ درصد اعضا به ایران رأی دادهاند. با چنین نتیجهای، استفاده از عبارت «پیروزی قاطع» اشتباه نیست.
اسرائیل از نخستین طرفهایی بود که نارضایتی خود را آشکار کرد. نماینده اسرائیل همان روز در محل نشست به نتیجه انتخابات اعتراض کرد و در برابر حاضران از آنچه «استاندارد دوگانه» میخواند، گلایه کرد.
او مدعی شد گروه کشورهای عربی بارها رأیگیریهایی با انگیزه سیاسی به راه انداخته و نامزدهای اسرائیلی را هدف گرفته است. در کنار این ادعا، کل روند انتخابات را هم «اتلاف وقت و منابع» خواند.
لحنش چنان طلبکارانه بود که انگار این اسرائیل است که قربانی زیر پا گذاشته شدن قواعد شده است.
فقط اسرائیل نبود که وارد میدان شد؛ یک سازمان غیردولتی نزدیک به محافل غربی نیز به جمع منتقدان پیوست و علیه انتخاب ایران موضع گرفت.
دیدهبان سازمان ملل، مستقر در ژنو، از مدتها پیش صلاحیت نامزدی ایران را زیر نظر داشت. آوریل امسال، زمانی که ایران از سوی شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل نامزد شد، هیلل نویر، مدیر اجرایی این سازمان، تلاش کرد نمایندگان کشورها را به جلوگیری از انتخاب ایران ترغیب کند؛ تلاشی که آن زمان چندان نتیجهای نداشت.
حالا که نتیجه انتخابات مشخص شده، نویر نارضایتیاش را بیپرده بیان کرده و انتخاب ایران را «تمسخر عدالت» خوانده است. او در شبکههای اجتماعی نوشت که راه یافتن حکومت جمهوری اسلامی ایران به کمیتهای که درباره اولویتهای حوزه حقوق زنان و مبارزه با تروریسم نظر میدهد، به گفته او چیزی جز پایمال کردن عدالت نیست.
نویر همچنین به رویدادهای ژانویه امسال اشاره کرد و مدعی شد ایران دهها هزار نفر را قتلعام کرده است. او راه یافتن چنین کشوری به این کمیته را نهایت پوچی توصیف کرد.
صداهای مشابه در رسانههای غربی کم نیست. خلاصه حرفشان این است: ایران به دلیل آنچه «نقض حقوق بشر» و «حمایت از گروههای تروریستی» مینامند، شایسته حضور در این نهاد مهم نیست.
حرف ناگفتهشان هم روشن است. از نظر آنها، این کرسی فقط وقتی در جای درست خود قرار دارد که کشوری مورد تأیید خودشان روی آن بنشیند؛ وگرنه نتیجه انتخابات ناگهان غیرقابلقبول و مضحک میشود.

⭕۲. اسرائیل از «استاندارد دوگانه» گلایه کرده است؟ دنیا به این نمایش میخندد
کنایهآمیزترین صحنه این جنجال، درست همان جایی است که اسرائیل جلو میآید و از استاندارد دوگانه شکایت میکند.
شنیدن این حرف از زبان اسرائیل، آدم را برای لحظهای به شک میاندازد که نکند جای واقعیت و طنز عوض شده است.
آخر طی این سالها چه کسانی مفاهیمی مثل حقوق بشر و مبارزه با تروریسم را به ابزار اعمال استانداردهای دوگانه تبدیل کردهاند؟ مگر نه آمریکا و متحدان غربیاش، در کنار اسرائیل، متحد سرسخت آنها؟
منطقشان اگر بیپرده گفته شود، پیچیدگی خاصی ندارد: هرکس در اردوگاه ما باشد، حتی اگر واقعا مرتکب خطایی شده باشد، میشود برایش «شرایط خاص» و «دلایل قابلدرک» پیدا کرد. اما اگر کسی با ما همراه نباشد، فرقی نمیکند مدرک محکمی علیه او وجود داشته باشد یا نه؛ اول برچسب «نقض حقوق بشر» و «حمایت از تروریسم» را به او میزنیم، بعد سراغ بقیه ماجرا میرویم.
غزه را در نظر بگیرید. در بیش از یک سال گذشته، درگیریهای نظامی گسترده شمار عظیمی از غیرنظامیان را کشته یا زخمی کرده است؛ زنان و کودکان نیز بخش بزرگی از قربانیان را تشکیل میدهند.
بیمارستانها، مدارس و اردوگاههای آوارگان یکی پس از دیگری بمباران شدهاند و فاجعهای انسانی پیش چشم همه رخ داده است. دهها قطعنامه مرتبط نیز در سازمان ملل به تصویب رسیده، اما اسرائیل همچنان آنها را نادیده میگیرد. آمریکا و متحدان غربیاش هم خود را به ندیدن و نشنیدن زدهاند؛ نه حاضرند این وضعیت را نقض حقوق بشر بخوانند و نه از خط قرمز مبارزه با تروریسم حرفی به میان میآورند.
ماجرا به همینجا ختم نمیشود. آمریکا و کشورهای غربی در گوشهوکنار جهان از تحریمهای یکجانبه استفاده میکنند؛ هر وقت بخواهند داراییهای دولتی کشورها را مسدود میکنند و راه تجارت عادی را میبندند. نتیجهاش فشار بر زندگی مردم در کشورهای مختلف است؛ مردمی که گاهی حتی برای تأمین دارو و غذای ضروری هم با مشکل روبهرو میشوند.

رفتارهایی که مستقیما بر حق زندگی انسانهای بیشماری اثر میگذارد، در قاموس آنها «حفظ نظم بینالمللی» نام میگیرد؛ بیآنکه کوچکترین احساس مسئولیتی درباره پیامدهای حقوق بشریاش نشان دهند.
اما همینها به محض آنکه پشت تریبون سازمان ملل قرار میگیرند، ردای قاضی اخلاق به تن میکنند و با معیارهایی که خودشان یکطرفه تعیین کردهاند، درباره دیگران حکم میدهند، به کسانی که اطاعت میکنند پاداش میدهند و کسانی را که مخالف باشند مجازات میکنند.
حالا که نامزدهای اسرائیلی به نتیجه دلخواه نرسیدهاند، اسرائیل به دیگران اتهام میزند که با انگیزه سیاسی رأی دادهاند. این همان منطق آشنا نیست که میگوید آنچه برای ما مجاز است، برای دیگران ممنوع است؟
دولتی که دهها قطعنامه سازمان ملل را نادیده میگیرد و سالهاست درگیر منازعات نظامی است، حالا با لحنی مظلومنمایانه از این گلایه میکند که دیگران قواعد را رعایت نمیکنند. این نمایشِ «دزد فریاد میزند دزد را بگیرید» آنقدر آشکار است که نهفقط نمایندگان کشورها، بلکه هر ناظر عادی هم تناقضش را میبیند.
آنها در واقع از استاندارد دوگانه عصبانی نیستند؛ خشمشان از این است که این بار استاندارد دوگانه به نفع خودشان عمل نکرده است.
⭕۳. آن ۱۴۴ رأی اتفاقی نبود؛ جهان دیگر نمیخواهد پای موعظههای غرب بنشیند
بعضیها انتخاب ایران را غافلگیرکننده میدانند. اما کافی است کمی دقیقتر به عدد ۱۴۴ نگاه کنیم تا روشن شود این نتیجه یک اتفاق ناگهانی نبود؛ حاصل نارضایتیهایی بود که مدتها روی هم انباشته شده بود.
از میان ۱۹۳ عضو سازمان ملل، ۱۴۴ کشور به ایران رأی دادند. این یک اکثریت قاطع است؛ انتخابی که به معنای واقعی کلمه، از سوی بیشتر کشورهای جهان صورت گرفت.
سالهاست سیاستمداران و رسانههای غربی عبارت «جامعه بینالمللی» را طوری به کار میبرند که انگار سخنگوی تمام جهاناند.
اما «جامعه بینالمللی» در ادبیات آنها، اگر تعارف را کنار بگذاریم، اغلب به جمع کوچک آمریکا، کشورهای اروپای غربی و چند متحد سرسختشان محدود میشود؛ رویهمرفته چند ده کشور.
بیش از صد کشور دیگر، همانهایی که معمولا جنوب جهانی نامیده میشوند، مدتها سهم چندانی در تعیین قواعد نداشتهاند. قواعد را غرب مینوشت و آنها ناچار بودند بپذیرند و خود را با ریتمی که دیگران تعیین کردهاند، هماهنگ کنند.
اما حالا اوضاع در حال تغییر است. کشورهای غیرغربی بیشتری به این نتیجه رسیدهاند که معیارهای حقوق بشری و فهرستهای گروههای تروریستی که غرب تعیین میکند، همیشه معیارهای بیطرف عدالت نیستند؛ بلکه میتوانند به ابزار پیشبرد منافع ژئوپلیتیک آن تبدیل شوند.
یک رفتار مشخص، وقتی از غرب سر بزند «حفظ نظم» نام میگیرد و وقتی کشور دیگری همان کار را بکند، میشود «نقض قواعد». در یک منازعه واحد، طرف مورد حمایت غرب «از خود دفاع میکند» و طرف مقابلش «تروریست» خوانده میشود.
این بازی استانداردهای دوگانه دههها ادامه داشته است. دیگر نه کسی از دیدنش شگفتزده میشود و نه بسیاری از کشورها حاضرند آن را تحمل کنند.
انتخابات اخیر روشنترین نشانه همین تغییر است. ایران سالهاست هدف شدیدترین تحریمهای غرب قرار دارد و رسانههای غربی انواع برچسبهای منفی را به آن زدهاند. با وجود این، نمایندگان ۱۴۴ کشور به عضویت آن در کمیتهای که برنامههای مرتبط با موضوعاتی از جمله حقوق بشر و مبارزه با تروریسم را بررسی میکند، رأی دادند.
این ۱۴۴ رأی به معنای تأیید بیقیدوشرط همه سیاستهای ایران نیست. پیام مشترکی که میتوان از آن خواند، چیز دیگری است: «دیگر حاضر نیستیم معیارهایی را که غرب یکطرفه تعریف میکند، بیچونوچرا بپذیریم. امور سازمان ملل نباید در انحصار چند کشور باشد.»

بیپردهتر بگوییم، این رأی را میتوان «نه» گفتن کشورهای جنوب جهانی، از مسیر قانونی سازمان ملل، به انحصارطلبی دیرینه غرب در تعیین خوب و بد جهان دانست.
شما بگویید چه کسی تروریست است و همه باید بپذیرند؟ شما حکم بدهید چه کشوری حقوق بشر را رعایت نمیکند و پرونده بسته شود؟ متأسفیم؛ دیگر بسیاری از کشورها حاضر نیستند این روایت را بیچونوچرا قبول کنند.
در نهایت، سازمان ملل محراب تقدسنمایی اخلاقی نیست؛ عرصهای است که کشورها در آن منافعشان را مطرح میکنند و برای داشتن سهمی در تصمیمگیریها میکوشند.
هر کشوری که همراهان بیشتری داشته باشد و بتواند توافق گستردهتری شکل دهد، در تعیین قواعد نیز جایگاهی به دست میآورد.
غرب در دهههای گذشته با تکیه بر برتری قدرت خود، نفوذ گستردهای در سازمان ملل داشته است: قواعد را مطابق نگاه خود تعریف میکرد و هر کشوری را که نمیپسندید، منزوی یا تحریم میکرد. دیگران هم حتی اگر معترض بودند، بهسختی میتوانستند چیزی را تغییر دهند.
اما با تغییر موازنههای جهانی، روند حرکت به سوی جهانی چندقطبی آشکارتر شده است. کشورهای بیشتری نمیخواهند تماشاگرانی خاموش بمانند یا مدام پای موعظههای یکطرفه بنشینند.
پس از این انتخابات، انتقاد و طعنه از سوی غرب کم نخواهد بود و گلایههای اسرائیل هم ادامه پیدا خواهد کرد.
اما هرقدر هم سروصدا کنند، نه میتوانند نتیجه رأیگیری—آن ۱۴۴ رأی—را عوض کنند و نه واقعیتی را که این نتیجه نشان میدهد.
منطق قدیمی سلطهجویی آرامآرام کارایی خود را از دست میدهد. حالا که نقابهای ریاکاری یکییکی کنار میرود، کشورهای بسیاری در جهان میکوشند با رأی خود، سهمی از صدایی را که باید از ابتدا میداشتند، پس بگیرند.
پایان/
منبع: 【锐武评:以色列及西方反对落空,144票赞成,联大选举伊朗跻身重要机构】
https://m.toutiao.com/is/Q0hYttruF9o/













نظر شما