به گزارش تحریریه، برایان وونگ، دکتری علوم سیاسی از دانشگاه آکسفورد، بنیانگذار و رییس مرکز جهانی حکمرانی هوش مصنوعی و استاد فلسفه سیاسی در دانشگاه هنگ کنگ در گفت‌وگویی با شبکه Channel News Asia به بررسی این موضوع پرداخته که چرا چین تا حد زیادی از موج جدید فشار اقتصادی واشنگتن علیه تهران در امان خواهد بود.

ترامپ از ایران عصبانی است، اما هنوز از به نتیجه رسیدن پرونده ایران ناامید نشده. در حال حاضر، ترامپ اهمیت چندانی به انتخابات میان‌دوره‌ای پیش‌رو نمی‌دهد؛ حتی اگر هم‌حزبی‌های او در رقابت‌های نزدیک با مشکل مواجه شوند.

از نگاه او، در این جنگ، کنگره مانعی است که باید از سر راه برداشته شود. با این حال، او در یک دوراهی سخت گیر کرده: از یک طرف ورود به جنگی فرسایشی دیگر و ترک‌های نگران‌کننده بر بازار اوراق قرضه (افزایش هزینه‌های استقراض) و از طرف دیگر ترس از متهم‌شدن به عقب‌نشینی و شکست در برابر ایران؛ کشوری که این روزها بیش از همیشه روایت مشروعیت خود را بر گفتمان «دفاع مقدس» در برابر متجاوز بنا کرده و نسبت به قبل سرسخت‌تر شده است.

بر همین اساس، بنست، وزیر خزانه‌داری ایالات متحده که تکنوکراتی باتجربه و یکی از باهوش‌ترین چهره‌های کابینه ترامپ است وظیفه دارد بسته‌ای از تحریم‌ها را با ظاهری جذاب و ترسناک طراحی کند، اما در عمل چندان هم کارآمد نباشد.

هدف این بسته محدودکردن دسترسی ایران به منابع درآمدی خود است. مشکل اینجاست که پس از الحاق کریمه در ۲۰۱۴ و حمله روسیه به اوکراین در ۲۰۲۲، کشورهایی که با آمریکا هم‌راستا نیستند توجه بیشتری به ابزارهای مقابله با فشار مالی و بستن گلوگاه‌های اقتصادی نشان داده‌اند. راهبردهای قدیمی تحریم هنوز هم اثربخشی دارند، اما با راهکارهای جایگزین مثل ایجاد سپرهای مالی و مسیرهای امن، تحریم‌ها روزبه‌روز بیشتر دور زده می‌شوند.

پکن نگران است، اما دستپاچه نیست؛ با نزدیک‌شدن به سفر رییس‌جمهوری چین به آمریکا در سپتامبر، اولویت اصلی چین کاهش ریسک‌ها است. تحریم‌هایی که صادرات و دسترسی به فناوری خارجی را محدود می‌کنند طبیعتاً به ضرر پکن‌اند.

اما هر دو طرف (چین و آمریکا) می‌دانند که تشدید تنش‌ها به برنامه‌های داخلی‌شان آسیب می‌زند. بنابراین دو طرف مایل نیستند تعادل شکننده‌ای را که طی نشست‌های مادرید، لندن، بوسان و سفر ترامپ به چین در ماه می شکل گرفته، به خطر بیندازند.

سفر آتی رییس‌جمهوری چین به آمریکا به احتمال زیاد، چیزی جز یک سفر تشریفاتی نخواهد بود؛ زیرا نه اعتماد کافی بین دو طرف وجود دارد و نه (حداقل از سوی یک طرف) انضباط راهبردی لازم برای دستیابی به یک تفاهم جدی.

جنگ ایران در دستور کار این نشست خواهد بود؛ همچنین موضوعاتی مثل تایوان، دریای چین جنوبی، ژاپن، هوش مصنوعی، تجارت و حتی اوکراین. سؤال اصلی این نیست که آیا این موضوعات مطرح می‌شوند، بلکه این است که آیا راه‌حلی متناسب برای این موضوعات پیدا می‌شود یا نه.

نکته جالب این است که رییس‌جمهور چین احتمالاً امسال در نشست بریکس در دهلی‌نو حضور خواهد یافت؛ نشانه‌ای دیگر از اینکه اهمیت روبه‌رشد ژئوپلیتیک هند، معادلات پیچیده میان چین، هند، روسیه، آمریکا و اروپا را جذاب‌تر و پیچیده‌تر می‌کند.

منبع: خانه اندیشه‌ورزان

پایان/