چرا نباید به دموکرات‌ها در آمریکا خوشبین بود؟

پیروزی دموکرات ها در انتخابات آمریکا، اگرچه ممکن است به تغییراتی در آرایش سیاسی واشنگتن منجر شود، اما لزوما به معنای تحول در سیاست خارجی این کشور نیست؛ چرا که کارنامه دولت های دموکرات در حمایت نظامی از اسرائیل، تحریم ایران و مداخله گری در غرب آسیا، پرسش های جدی درباره تفاوت رویکرد دو حزب برانگیخته است.

به گزارش تحریریه، پیروزی های اخیر حزب دموکرات در انتخابات میان دوره ای آمریکا، بار دیگر این پرسش را مطرح کرده است که آیا تغییر موازنه قدرت در واشنگتن می تواند به اصلاح سیاست خارجی این کشور به ویژه در غرب آسیا منجر شود؟

باید گفت که هر دو حزب، با وجود تفاوت در ادبیات و شیوه عمل، در چارچوبی مشترک از مداخله گری نظامی و حفظ برتری آمریکا حرکت می کنند.

براساس این دیدگاه، حمایت دولت جو بایدن از اسرائیل در جنگ غزه، ارسال میلیاردها دلار کمک نظامی، مخالفت با ابتکارهای آتش بس در شورای امنیت و برخورد با معترضان حامی فلسطین، نشان داده است دموکرات ها نیز در برابر سیاست های تل آویو حاضر به تغییر رویکرد نیستند.

این انتقاد به سیاست واشنگتن در قبال ایران نیز تسری می یابد. حفظ و گسترش تحریم های اقتصادی، تقویت حضور نظامی آمریکا در منطقه و حمایت از آزادی عمل اسرائیل، از جمله مواردی است که منتقدان، نشانه تداوم سیاست تقابل در دولت های دموکرات می دانند. در این چارچوب، پیروزی انتخاباتی به تنهایی نشانه تغییر نیست و اصلاح واقعی مستلزم بازنگری در ساختارهای نظامی، امنیتی و اقتصادی تعیین کننده سیاست خارجی آمریکاست.

خوشبینی نسبت به حزب دموکرات به معنای نادیده گرفتن ویرانه های غزه و کشتار مدرسه میناب است«رضا بهنام» استاد علوم سیاسی دانشگاه الینویز در ایالت شیکاگو می‌نویسد: در پی پیروزی های اخیر حزب دموکرات در انتخابات میان دوره ای آمریکا، دلیل چندانی برای جشن گرفتن نمی بینم. شادی و پایکوبی سیاسی زمانی قابل درک است که باور داشته باشیم حزب پیروز می تواند تغییر چشمگیری در وضعیت موجود و فجایع آن ایجاد کند. خوشبینی نسبت به حزب دموکرات به معنای نادیده گرفتن ویرانه های غزه، کشتار میناب در جنوب ایران و میراث خشونت بار ۸۰ سال سیاست خارجی دوحزبی آمریکا در این منطقه است.

اگر اجماع یکپارچه دو حزب را که دهه ها سیاست آمریکا در غرب آسیا را هدایت کرده است بررسی کنیم، شکاف ظاهری میان آنها چیزی جز یک توهم نیست. برای کسانی که به حقوق بین الملل، حقوق بشر و استعمارزدایی پایبندند، پیروزی دموکرات ها به معنای تضمین اصلاحات سیاسی نیست. این پیروزی به احتمال بیشتر نشان دهنده نوعی سازگاری و تغییر ظاهری در مدیریت آمریکاست.

شواهد تاریخی ایجاب می کند روایت سیاسی رایج و دوگانه انگارانه ای را که انتخابات آمریکا را چارچوب بندی کرده است، کنار بگذاریم؛ روایتی که حزب جمهوری خواه را حزبی یکجانبه گرا و نظامی گرا معرفی می کند و در مقابل، دموکرات ها را حزبی طرفدار دیپلماسی و مدافع حقوق بشر می داند. در ارتباط با غرب آسیا، هر دو حزب در چارچوب دکترینی عمل می کنند که بر سلطه نهادی، مداخله نظامی و چیرگی استعماری استوار است.

عملکرد هر دو حزب در آمریکا منجر به خشونت، خفه کردن اقتصاد و ویرانی نظامی در کشورها می شود

جمهوری خواهان با یکجانبه گرایی آشکار و ادبیات جنگ طلبانه و بی پرده، سیاست های تهاجمی خود را پیش می برند؛ در حالی که دموکرات ها سیاست هایی مشابه را پشت نقاب بین الملل گرایی مبتنی بر قواعد و دیپلماسی نهادی اجرا کرده اند. اما نتیجه برای مردم غزه، تهران، بیروت یا صنعا یکسان است؛ خشونت ساختاری، خفه کردن اقتصاد و ویرانی نظامی.

میراث فاجعه بار رهبران دموکرات، چه در گذشته و چه در حال حاضر، چنان بر کارنامه این حزب سایه انداخته است که نمی توانم در موفقیت انتخاباتی آن نشانه ای از گسست در سیاست خارجی ای ببینم که نظام های نهادی ریشه دار آن را تعیین می کنند.

دولت بایدن صرفا در دیپلماسی دچار اشتباه محاسباتی نشد؛ بلکه به طور فعال از آنچه نهادهای حقوقی بین المللی، سازمان های حقوق بشری و پژوهشگران سراسر جهان نسل کشی در غزه توصیف کرده اند، حمایت کرد و هزینه های آن را بر عهده گرفت.

اکثر دموکرات های کنگره به جای مخالفت با ارسال مهمات برای اسرائیل، روند انتقال این تسلیحات را برای پیشبرد جنگ ویرانگر این رژیم علیه غزه تسریع کردند.

باید به خاطر داشت که این نمایندگان حزب دموکرات بودند که در موارد زیر سکوت کردند:

- فروش تسلیحات برای کشتار فلسطینی ها: جو بایدن رئیس جمهور وقت آمریکا، میلیاردها دلار کمک نظامی بدون قید و شرط را تصویب کرد و تسلیحات سنگین، گلوله های توپخانه و بمب های هدایت شونده دقیق را در اختیار رژیم اسرائیل قرار داد؛ تسلیحاتی که به کشتار شمار بی شماری از فلسطینی ها و نابودی زیرساخت های غیرنظامی در سراسر نوار غزه منجر شد.

- استفاده از حق وتو به نفع جنایتکاران جنگی: رهبران دموکرات بارها از حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل استفاده کردند و سازوکارهای حقوقی بین المللی را که برای برقراری آتش بس و پاسخگو کردن جنایتکاران جنگی طراحی شده بودند، بی اثر ساختند.

- سرکوب فعالان دانشجویی حامی فلسطین: دولت بایدن و ساختار رهبری حزب دموکرات تلاش کردند فعالان دانشجویی، دانشگاهیان و شهروندان معترضی را که خواستار پایان دادن به همدستی آمریکا در نابودی زندگی فلسطینیان بودند، بدنام و سرکوب کنند.

حزبی که بدون هیچ قید و شرطی تسلیحات و منابع مالی در اختیار اسرائیل گذاشته، از اقدامات این رژیم حمایت اخلاقی کرده و با فراهم کردن زمینه لازم به تداوم رفتارهایی یاری رسانده است که ابتدایی ترین اصول کرامت انسانی را نقض می کنند، نمی تواند به طور مشروع خود را مدافع ترقی خواهی، صلح و دموکراسی معرفی کند.

این انتقاد تنها به فلسطین محدود نمی شود، بلکه کل منطقه و به ویژه سیاست آمریکا در قبال ایران را نیز دربر می گیرد.

روایت رایج مبنی بر اینکه دموکرات ها جایگزینی منطقی و دیپلماتیک برای رویکرد جنگ طلبانه جمهوری خواهان هستند، با سوابق تاریخی این حزب در تضاد است:

- تحریم ها به مثابه مجازات جمعی: دولت های دموکرات همواره تحریم های اقتصادی گسترده علیه ایران را حفظ کرده و دامنه آنها را افزایش داده اند.

- نظامی گری ریشه دار: رهبران دموکرات به جای برچیدن ساختار تقابل، پایگاه های نظامی به شدت مسلح شده در اطراف ایران را تقویت کرده اند و به تحکیم چارچوب امنیتی منطقه ای یاری رسانده اند؛ چارچوبی که فروش تسلیحات را بر همکاری واقعی در حوزه امنیت مقدم می داند.

- همدستی در تشدید تنش های منطقه ای: سیاست دموکرات ها در اعطای آزادی عمل نامحدود به اسرائیل، در نهایت زمینه را برای آغاز جنگ بی دلیل تل آویو علیه ایران و تشدید بی ثباتی در سراسر منطقه فراهم کرد.

مسئولیت مدنی پژوهشگران، که بر پایه صلح و عدالت استوار است، ایجاب می کند نظام ها و ساختارهای سرکوبگر را فارغ از اینکه کدام حزب قدرت را در اختیار دارد، به درستی شناسایی کنند.

نوسازی واقعی سیاسی را نمی توان در انتخاباتی جست وجو کرد که صرفا مدیران را جابه جا می کند. تغییر حزب حاکم، بدون مواجهه با چارچوب و نیروهای ساختاری پشت سیاست خارجی آمریکا و برچیدن آنها، بی معناست؛ نیروهایی که به طور مستقیم نابرابری داخلی در این کشور را تشدید می کنند.

عدالت را نمی توان بر پایه پیروزی های انتخاباتی بنا کرد، در حالی که دستگاه ویرانگر نظامی ـ صنعتی ـ امنیتی آمریکا دست نخورده باقی مانده است.

پیروزان «موج آبی» در انتخابات، با وعده گسست از گذشته و ایجاد عصری تازه و جسورانه بر پایه پاسخگویی، اصلاحات ساختاری و آرمان های ترقی خواهانه وارد رقابت شدند. با این حال، آنها فراتر از سخنرانی ها و نیت های خوب، باید با ساختار ریشه دار نظامی، امنیتی و اقتصادی ای روبه رو شوند که اساسا برای مقاومت در برابر تغییر، خنثی کردن چالش های سیاسی و جذب اصلاح طلبان در ساختار قدرت طراحی شده است.

منبع: ایرنا

پایان/

۲۶ آبان ۱۴۰۵ - ۱۶:۰۰
کد مطلب: 36270

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
  • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
  • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
  • 0 + 0 =